Verschil kamtanding en lijntanding

Lijntanding

Er bestaan verschillende soorten tanding. De belangrijkste en oudste zijn kamtanding en lijntanding. Bij lijntanding worden de vellen eerst in de ene richting van perforatie voorzien. Nadat het vel een kwart slag is gedraaid worden de andere perforaties aangebracht. Men spreekt in dit geval van twee slagen. We kunnen lijntanding herkennen doordat de tandingslagen niet perfect aansluiten; de hoeken zijn dan erg onregelmatig. De tanding van postzegels met lijntanding is vaak onregelmatig. Dit is geen gebrek, want dit verschijnsel komt door de gebruikte techniek. Voor een postzegel met lijntanding 11 x 12 werden twee perforeermachines gebruikt, want de horizontale perforatie 11 is niet gelijk aan de verticale slag 12.

Kamtanding

Bij kamtanding wordt in één slag, zowel de horizontale als de vertikale perforatie aangebracht. Meestal worden één of twee rijen tegelijkertijd geperforeerd, waarna het papier wordt verschoven en er een nieuwe slag wordt aangebracht. Dit proces wordt herhaald tot het hele vel is geperforeerd. Doorgaans zijn de hoektanden bij postzegels, die zijn geperforeerd in kamtanding, perfect gevormd. Er kunnen wel verschillen zijn ontstaan op de plek waar de perforatieslagen op elkaar aansluiten. Hierdoor kan de postzegel aan beide zijden een brede of dunne tand hebben. De perforatie wordt bij kamtanding aangeduid als 11:12, dus elf tandjes per twee centimeter horizontaal en 12 verticaal.

Meer informatie

Postzegeluitgaven 2005